Strach to wszechobecny w naturze ożywionej afekt i odruch niemożliwy do opanowania. Dzięki zdolności odczuwania strachu przeżywamy życie we względnym poczuciu bezpieczeństwa. Z szaleńczą pasją lubię opowiadać pacjentom dotkniętych atakami paniki o strachu, który mógłbym łatwo w nich wywołać nagle rzucając im się do gardła. Strach to odruch obronny. Walka z nim może powodować ataki paniki czyli narastający lęk przed strachem. To skutkuje niemal dosłownym dolewaniem oliwy do ognia i silnym nieprzyjemnym pobudzeniem oraz lękiem przed śmiercią lub utratą kontroli. To nieprzyjemne pobudzenie może mieć również fizjologiczne przyczyny: problemy kardiologiczne, hormonalne, metaboliczne lub substancje psychoaktywne. Dlatego terapia powinna być poprzedzona odpowiednią diagnostyką wykluczającą problemy ze zdrowiem fizycznym. 

​

Lęki (fobie) i poczucie winy (obsesje) to kolejne zaburzenia. Tylko lęki i poczcie winy, które paraliżują i uniemożliwiają skuteczne i odpowiedzialne działania mają charakter patologiczny. Większość lęku, wstydu i poczucia winy to zupełne naturalne i normalne emocje i uczucia, które zasilają takie motywacje jak poczucie odpowiedzialności, troskę, czułość, uporządkowanie i sumienność. 

​

To nieprawda, że osoby dotknięte zaburzeniami lękowymi odczuwają więcej lęku niż inni. Być może jest nawet odwrotnie. Zaburzenia lękowe polegają na patologicznym unikaniu doświadczenia lęku. Unikanie to z czasem skutkuje obniżoną tolerancją lęku. Tolerować lęk oznacza zdolność do działania mimo lęku lub strachu. Upewnianie się i zabezpieczanie niszczy zdolność akceptacji lęku, który jest niezbędny dla normalnego życia.